امروز که زندگی رنگ تازه ای بخود گرفته و همه چیز جور دیگری به تو لبخند میزنند

امروز که حس زیبایی درونت شعله میکشد

امروز که تنها محتاج یک لحظه تمام شدنی و شاد هستی که آن جز با توکل بر خدا حاصل نمی شود

اکنون بر خدا توکل کرده ام و همه چیز را به او سپرده ام

خدایـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــا تنها به تو ایمان دارم و تنها از تو یاری میخوام ...  تنهایم مذار

 حصارک خیال

امروز کنار حصارک چوبی خیال

احساس میکنم که دلتنگ می شوم

******

آنروزهای پر از خنده و سرور

یکباره میروند و چه بی رنگ می شوند ...

                                                طواف روز و شب

به شب می نگرم که آسمان ، گاهی

در طواف ستاره می خندد ...

اما تا دقایقی دیگر ، کوله بار خویش ؛

می بندد ..

روز از پشت کوههای بلند

سایه می افکند بر خویش

خسته می شود که چرا هرگز !!!

معنی تکرار را نمی فهمد ...

                                          همزاد من

همزاد من ؛ گاهی زمن

          فرار می کند و میرود ...

      انکار می کند

                فرار و رفتن خویش را بی دلیل

احساس می کنم که ز من دور می شود

                 شاید به خاطر من رو به سقوط می شود

     همزاد من

        بیا که وجودم پر از بهانه است

                  خسته تر از بهار و خسته از این آشیانه است

     می خواهمت که بیآیی به سویم دوان دوان

                            برگرد که قلبم ؛ پر از غزل و ترانه است .                                                 

                             تکرار و تکرار و تکرار

روزهای پر از تکرار می گذرند -

                  هر روز شبیه روز قبل و هر

                               شنبه شبیه شنبه ی قبل

      هر ماه اگر چه نامش پر از زیبائیست

                               اما تکراریست .

      زندگی انبوهی از زیبائیست             

                                 زیبایی های زندگی هم تکراریست .

   همه چیز اگر چه بوی تکرار میدهد

اما باز هم پر از زیبائیست .

                 پس زیبا باش و زیبا ببین

                                     اگر چه زیبایی هم تکراریست .

                                       درودی به دوستان

سلام و درود فراوان به دوستان عزیزی که هرزچندگاهی بر پیکره نیمه جان وبلاگ ماندگار خطی به یادگار

 می گذارند و میروند

مدتهاست نیامده ام و این نیامدن هایم دلیل بر نبودم نیست ./

هستم اما شعرهایم رنگ دیگری دارند ./

امروز یکشنبه ۱۲/۰۵/۸۸ ، بعد مدتهای مدیدی تصمیم به تغییر فضای وبلاگ داشتم ؛ قالبش را عوض کنم

و رنگ و لعاب دیگری به او بدهم .

اما هر بار که تصمیم می گیرم . منصرف می شوم .

" در پي سفر "

در پس اين انجمادهاي سخت

حتي ذوب شدن اين تب ، در توانم نيست .

خيال پرواز را هم در سر ندارم

بي آشيان سفر کردن کار من نيست ...

کار آن کبوتر پيري است

که فردا را

در پس لانه اي از خويش مي بيند .

و افسوس از اين فاصله هايي

که هر شب

در انبوهي از انتظار گم مي شوند .

ديگر اين کبوتر را ناي پريدن نيست

پس رهايش کنيد .

او آداب پريدن ، خوب ميداند

به خويش پريدن ياد ده .... که نمي داني !

" مضراب "

اکنون نشسته ام و

بر سر در خيال

حصاري کشيده ام

چونان که مبهوت ماند ه ام

از هاي و هوي خويش

اينجا نشسته ام و

آرام و بيقرار

گاهي خيال خويش را

بي امان ميدهم فرار

آنگاه که مضراب ميزنم

آرام مي شوم ...

  "بي رحم ترين وادي "

چه سکوت سهمگيني و

چه غرور له شده و بر جا مانده اي !

که گويند گاهي

فقط ، به رسم ادب آغاز مي شود

انگار هرگز نايستاده ام

ايستادن در اين وادي

هرگز ، هرگر !!!

زانوانم زمين گير شده اند

من که دنيايي نبودم

دردهاي دوران است

که چنان ، مدهوش و زمين گيرت ميکنند

از آسودگي خبري نيست

در پي اش نباش

من نيز نبوده ام

آرام سفر آغاز کن و

از اين وادي خموش

آرام گذر کن ، که بيدار مي شود

اين وادي بيرحم ، اما خموش ...

 "بازگشت "

سخت می ماند از این راه دراز

جاده ای بس به بلندای نیاز

وز پس هر قدمم تیره رهیست

کی شود دیده ی من سوی تو باز

یک اشارت به من از خویش نما

تا کنم دست به سوی تو دراز

بزنم دست بر آن حلقه که من

سالها تشنه ی آن راز و نیاز

لحظه ای باز تو دریاب مرا

رب رحمان من ، ای بنده نواز

"بیچاره عشق "

بیچاره عشق ، که چه زود می آید

و چه زود می رود

و چه زود و بیرحمانه فراموش می شود ...

بیچاره که در این وادی کبود

شرمگین تر از همیشه ، پرسه می زند  

در حسرت نگاهی تبدار

اما بی تردید ... شاید بیابد آن عشق واقعی را 

این سو و آن سو

و شاید فرسنگها دورتر از من و تو

و شاید هم نزدیک

حتی نزدیکتر از نوازش نسیم در بهار

می آیــــــــــد

می آید که بماند !!!!!! اما باز ...

باز می گردد و می رود ...

خسته از قلبهای یخ زده ی این وادی کبود

دروغ ؛ دروغ ؛ دروغ ....

بیچاره عشق .

"تنها برای تو سروده ام"                                                              "  compose only for you "

پائیز میرسد و مرداب خاطره ام                 The autumn come and lagoon of my impression

در خواب فرو میرود و پیر می شود                                              At sleep dump and be age                

                      ***                                                                                 *** 

آن دستهای پر از بهت روزگار                                  The hands full of the world amazement

یکباره دستخوش تقدیر می شود                                                Sudden be ordinance prey

                      ***                                                                                 ***

چیزی شبیه افق های سبزه زار                               Something similar grassland horizons

در وسعتی از عاطفه تفسیر می شود                      At expanse of sentiment be rendition  

                      ***                                                                                 ***

دریائی از حقیقت محض است این صدف                               The sea of mere real this pearl

از من به اسطوره تعبیر می شود                                            To myth of me be explantion

                     ***                                                                                  ***  

این روزها که پر است از سکوت مهر                                 This days who full of love silence

شاید برای زندگی کمی دیر می شود                        perhaps insufficience for life be trady 

                     ***                                                                                 ***        

دستان و گرم اهورائی ات ،  کنون                              Warm and singular your hands ، now

می آید از آسمان و زمین گیر  می شود                                      Of sky come and be cripple

                     ***                                                                                 *** 

"دلیل هستی "

ریشه ها را در خاک

    نه ! ریشه ها را در آب

       چه گوارا ! چه زلال ! ...

            سایه سبز درختان چنار

          شاخه ای ، روزنه ای ، طرد  شده ست از دل خاک

        جان گرفته است کنون پیچک ناب

                     او که از خویش به جز بذر ندید

            حال گشته ست پدید ...

          ابر باران زده ای در راه است

می تراود اکنون

           بر زمینی که وجودش ز عطش بی تاب است

       آه ! اکنون ز چه رو تبدار است

 دل این آدمیانی که زغم سر شار است

            خانه ها شان شاید

شده ویرانه از آن بی خبری !

                  کاش می دانستیم ... !

 " آب " معنای تلاطمها نیست ...

 " آب " یک رویا نیست ...

 " آب " صلح است ، حیات است ...

                                                         کمی فکر کنیم ...

   "غربت "

حجم اندوه یک دل غمگین

در صداقت آسمان پیداست

بغض های بی امان و سرد

غرق در هجوم آینه هاست

                ***

باز با تمـــام وجـــود امـشب

از درون خویش می خــوانم

می روم و برای سالیان دراز

سبز و جاودانــه مـــی مانم

                 ***

باز هم با ستاره مـــی گویم

از غـــــم درون دیـــرینـــــم

تا که با صبــــــــــح بیامـیزد

قصه های تلــخ و غمگیــنم

                   ***

لیک صبحدم میــــروم به ابد

تا که فارغ شوم ز نیک و ز بد

دگر از مـــن و ستاره و شب

خبــــری نیست تا به روز ابد

    " بی پیرایه ترین "  

زمانی که تنها برایت گشودم

دو چشمان خیس و ترم را

تو یاری نمودی همانجا

همه آرزوهای بی یاورم را

                 **

در آن تنگ احساس و غربت

به ساحل نشاندی تنم را

زدودی زمن تیرگی را

وپاشویه کردی دلم را

                **

تو با من بمان ای همه آسمانی

و پر کن همه لحظه های شبم را

بیاور برایم چراغی ز فردا

جدا کن زمن غصه ها و غمم را

"عبور از مرز نومیدی "

باز هم طلوع

بازهم طلوع یک صبح بی فروغ

گوئی صدای آشنای چکاوکی

تنهائی خویش را به تصویر می کشید

گاهی میان خویش

حصاری ز جنس سنگ

آشوب خاطر او را

به افق های دور دست

آنجا که شاپرکی در خویش

از زخم تازیانه های زمان  ... فریاد می کشید

دیگر شکایتی نداشت

که هم غصه ای نداشت

زیرا که دورترین افقهای سبزه زار را

با اندکی سکوت به تصویر می کشید  ...

" تکرار لحظه ها "

باز هم مرور میکنم آن روزهای رفته را

در کوچه باغهای صداقت قدم زنان

تکرار لحظه های رسیدن در آن حضور

پیوند دستهای غریبانه ی  زمان

انگار از آسمان خیالم چه بی فروغ

پرواز میکنی و زمن دور  می شوی

با دستهای پر از شوق عاشقی

پر می زنی و فراموش می شوی

چشمان من به تمنای آمدنت

هر روز و شب تو را یاد میکنند

تا باز از آستان خیالم گذر کنی

ای آنکه تو را عشق قلمداد میکنند ...

  " تقاطع عشق "

در شبی آرام و گوئی خلوتی خاموش

گوشه ای تنها ، کنار بستر تردید

با غزلخوانی سرود عاشقی را ساز می کردیم

شب سراسر در سکوت و اختران بیدار

اردکان خفته در منقار

آسمان حرف مرا انگار می فهمید ...

برگهای خسته پائیز

خواب را از خویش می راندند

باز هم تسلیم

خواب زرین مرا چون باد ، می دزدید

و زمان با گامهای پر شتاب خود

لحظه های عاشقی را می ربود از ما

غافل از آنکه هنوز هم

لحظه های عاشقی را زیر لب ... تکرار می کردیم

گاه در حجم زلال آشنائیمان

لحظه های خلوت و مسکوت را

بیدار می کردیم

چه شبهائی که با خود

عاشقی را ساز می کردیم ...

چه شبهائی

 ( special for you )

  "اندوه "

امشب قلبم به وسعت اندوه ستارگان دریائی غمبار است

انگار که دیگر نسیمی نیست  بوزد

و تبسمی که از سر عشق باشد

انگار که زندگی رو به زوال است و من تنها

نظاره گر این تنهایی و اندوه ...

کاش عشق بود و وصل

و هرگز جدائی نبود و فصل . . .

اما افسوس

                                                 من  و تو        

امروز برآنم تا که زیباترین و آرام ترین شعرم را ، که پر است از انعکاس طلائی تقدیر

آنجا که وعده گاه آشنائی مان بود میان صدها گوهر ناشناس

چه درون تنهائی بود ، آنجا که عبور می باید کرد

تا مبادا در هجوم تراکمات ، از تکامل خویشتن بکاهیم

آنجا که باید به یک ارتباط گمشده و پاک بدل میشدیم

آنجا که باید افق را به فلق پیوند میدادیم و نبض زمان را در خویشتن محصور میکردیم

اینجا ابتدای حقیقت و رسیدن ، شناخت است و بعد چهره ...

درست برعکس همیشه ایام

و من اول تو را شناختم .

ای خوب من

" خزان سبز "

     دیگر چرا فریاد ؟

     دیگر چرا شیون ؟

     دیگر چرا تنها کنار بستر تردید خوابیدن ؟

     دیگر چرا نالان ؟

     دیگر چرا گریان ؟

     دیگر چرا غمگین و سرگردان و حیران ؟

     عمریست در اندوه یک احساس می نالم

     بر قطره های پر شتاب و سخت بارن

     بر چهره های پر فریب دوستداران ...

     حیران و گریان ..

     بر سایه های وهم و بر اندوه باران

     شام پلیدان

     درد ربودن های بی درمان دوران

     درد شکستنهای بی پایان ایمان

     درد رسیدن

     درد نماندن در کنار خوب رویان

                ای کاش در خلوتگه تردید می مردیم و " ... و می گفتیم " !

      دیگر زمان آشتی با فصل برگ است

      فصل خزان سایه های سبز سبز است ...

                      کاش تصویر من از آینه ها گم می شد ...

                                     فقط همین

" برای تو "

اون روزی که آب شدم تویه نگات

تویه اون چشمایه معصوم و رهات

تویه قالبه عاشقو مهربونت

تویه لحظه لحظه یه دلهره هات

از همون لحظه بخود بالیدم

تورو با خودم تا فردا دیدم

فردایی که پر میشه از من و تو

از من و شنیدن حرفایه تو

فردایی که میسازه دنیامونو

می شنوه غم ها و غصه هامونو  

می بره مارو تا اوج لحظه ها

لحظه های آبی و بی منتها

به جهانی ندهم عالم درویشی را

که جهان غمکده ای در نظر درویش است

" عروج "

یک روز غرق در تجسم پرواز می میرم

آزادم و رها ؛

ولی لحظه ای آرام می گیرم

در آن زمان عروج ...

      بر آن بلندی و اوج ...

هم چو بال کبوتری

به گوشه ای میروم و

         مآوا می گیرم ....

" .... های واهی "

  ........  در حسرت  قناری شدن و

در قفس ماندن

در سکوتی سرد زيستن و

هیچ از هيچ نگفتن !

در خویش شکستن و

با خويش گريستن

می پرسند ، چرا ؟

آخر ...

کس از غم فردای قناری چه میداند ؟!

پس سکوت

                           لطفآ ... !

 "تاوان عشق"

شبی از فرط شيدائی نشستم

کنار پيچک تنهائــی خويش

گسستم حلقه های زلف او را

بديدم قامتی بی برگ و بی نيش

بگفت از درد هجرت بی شکيبم

وز آن دردی تو داری بی نصيبم

ندارم ضجه ای کز دل برآرم

که من از کرده هايم شرمسارم

گنه کردم چه شد آن نو بهارم

که من چشم از تو ديگر بر ندارم

سکوتم را تو بشکن سايه سارم

که من فردا به صحرا رهسپارم

فنا شد هستی من ؛ برگ و بارم

چنان ابر بهاری بيقرارم

رها کن شاخه هايم را تو ای دوست

که من تا عمر دارم اشک بارم

                                                 آنجا که عشق زمزمه آغاز میکند

                                             هر جا که بسته است دری باز میکند